Model အိပ္ေပ်ာ္သြားျခင္း

ေအာ္က်ဴးတုိ႔ ေခၚေဆာင္ရာ Camera Rental စတူဒီယို Indoor သြားတုန္းကေပါ႔။ ကင္မရာညီအကိုတစ္ေတြ လူစံုတက္စံု ရိုက္ၾကတယ္။ သည္ပံုရိုက္တဲ႔အခ်ိန္ကတျခား ကင္မရာမန္းေတြ ထမင္းစားဆင္းေနတဲ႔အခ်ိန္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ ကိုထြန္းလင္းစိုးရယ္ဘဲရွိမယ္ထင္တယ္ မွတ္မိသေလာက္ဆို။ ဘာရယ္လိုမဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ကူး ေလးေပါက္လာရာကေန ေမာ္ဒယ္ကို ညီမသည္ခံုမွာထိုင္ျပီးခဏအိပ္ေပးပါ။ဆိုျပီးမ်က္လံုးဖြင္႔ျပီးရိုက္လိုက္ ပိတ္ျပီးရိုက္လိုက္နဲ႔ မ်က္လံုးပိတ္တဲ႔ close up ရိုက္မယ္ဆိုျပီး မ်က္လံုးပိတ္ျပီးရိုက္ၾကတယ္ခင္ဗ်။ ရိုက္ၾကတာ လိုသလိုမရေတာ႔ ဆက္တင္ခ်ိန္လိုက္ရိုက္လိုက္နဲ႔ေပါ႔ဗ်ာ။ ေနာက္ဆံုးမွ မ်က္လံုး ွမွိတ္ပို႔္စ္ပံုေလး ရတယ္တကယ္ကိုအသက္၀င္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ေက်နပ္သြားတယ္။ ညီမရျပီ ေက်းဇူးပါဘဲေျပာလဲ သည္အတိုင္းပဲ။ ညီမနားပါရျပီဆိုလဲသည္အတိုင္း။ ပံုအရိုက္ခံရတယ္ဆိုတာ ေမာ္ဒယ္ေတြ လဲပင္ပန္းတာမ်ိဳးရွိတယ္ေလဗ်ာ။ ေနာက္ ညီအကိုတစ္ေယာက္က မသကၤာတာနဲ႔ အနားသြားၾကည္႔တာ ေမာ္ဒယ္ညီမက တကယ္ကိုအိပ္ေပ်ာ္ေနတာဗ်ာ။ ႏွစ္ႏွစ္ခ်ိဳက္ခ်ိဳက္ .... မွတ္မွတ္ရရ မွတ္မွတ္သားသားေလးျဖစ္ သြားတာေပါ႔ခင္ဗ်ာ။ သည္ပံုကေတာ႔ ေမာ္ဒယ္အိပ္မေပ်ာ္ခင္ ေလး ရိုက္ထားခဲ႔တဲ႔ပံုေလးပါ။ :P

Remember Langkawi (Leave me alone)

အိမ္ေထာင္က်ျပီစ ဟန္းနီးမြန္းခရီးလို႔ဆိုရမယ္႔ လန္ကာ၀ီကို ၂၀၁၀ ဇန္န၀ါရီလကသြားခဲ႔ပါတယ္။ သူမ်ားဟန္းနီးမြန္းေတြေတာ႔ ဘယ္လိုမြန္းလဲမသိဘူးခင္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္႔ဟန္းနီးမြန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ အုပ္လိုက္ၾကီးတေပ်ာ္တပါးလိုက္လာၾကတာ။ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာ ၀က္၀က္ကြဲဆိုပါေတာ႔။ အသားမာေတြ အထပ္ထပ္တက္ေနတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔စိတ္ကို ပ်ိဳမ်စ္ႏုနယ္ေအာင္လုပ္လုိက္တာပါပဲ။ (စကားမစပ္တစ္ကြ်န္းလံုးက ဂ်ဴတီဖရီးခင္ဗ် ေရတစ္ဗူးနဲ႔ ဘီယာတစ္ဗူးေစ်းကအတူတူဘဲရယ္)။

သည္ပံုေလးကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔တည္းတဲ့ လန္ကာဆူကာေဟာ္တယ္ ေရွ႔က ကမ္းေျခေလးမွာရိုက္လာခဲ႔ တာပါ။ ေရစီးလွိဳင္းေလးေတြအပုပ္မွာ ခရုခြန္ေလးေတြ ခရု၀ိုင္းေလးေတြ က ကမ္းဘက္ကိုပါလာၾကပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင္႔ ခရုေလးေတြဟာ က်ိဴးတာေလးေတြက်ိဳး ပဲတာေလးေတြပဲ႔နဲ႔ ခရုေၾကေလးေတြအျဖစ္နဲ႔ပါ။
သည္ပံုထဲက ခရုေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ျမင္လိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ သူဟာတျခား ခရုခြ်န္ ခရုလံုးေလးေတြလိုမဟုတ္ပဲ သီးျခားေရထဲက ထြက္လို႔ သဲေသာင္ေလးေပၚမွာထိုးထြက္ေနပါတယ္။ ေရလွိဳင္းဘယ္ေလာက္ခတ္ခတ္ သူကေတာ႔သည္အတိုင္း ေနျမဲအတိုင္းေလးပဲရွိေနတယ္။ ခံစားခ်က္တစ္ခုခုေလးကိုရလိုက္တယ္ဗ်။ သူလဲ သူ႔ဘာသာသူ သီးသီးသန္႔သန္႔ေလးေနခ်င္ရွာမွာေပါ႔ လွိဳင္းေတြက လာလာေႏွာက္ယွက္ေနၾကတာ။ သူသာစကားေျပာတတ္ရင္ဘာေျပာမလဲ ....... အဲ႔ဒါနဲ႔ပဲ ပံုေလးနာမည္ကို Leave Me alone လို႔ေပးျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။

What's That

သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္နဲ႔ SG Zoo သြားခဲ႔တုန္းက ကြ်န္ေတာ္႔မွာ လိုခ်င္တဲ႔ ပံုမ်ိဳး မရဘဲ ဘာကိုမွစိတ္တိုင္းမက် ျဖစ္ေနရတယ္။ ေနာက္သိတဲ႔အတိုင္း Zoo Life က Wild Life လိုမွမဟုတ္တာေကာ။ ပိုဆိုးတာက မိုးေလးေတြ ကလဲ စိုစိုစိစိနဲ႔ တစိမ္႔စိမ္႔ရြာေနေတာ႔ မိုးကာေတြ၀ယ္ရ ဘာရနဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ အျပင္ျပန္ထြက္ခါနီးမွာ သည္ငွက္ ကုလားအုတ္ကို ျမင္လိုက္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ သူ႔ျပဴးတူးျပဲတဲ နဲ႔ ပ်င္းရိရိရွိတဲ႔ဒီဇိုင္းကိုေပါ႔ ေနာ္။ ထိပ္ကလဲေျပာင္ေနေသးသကိုးခင္ဗ်။ မေနျခည္နဲ႔တျခားသူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္က ေရွ႔ေရာက္ေနျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ ေက်ာ္သက္ေဇာ္ရယ္ ၂ေယာက္သား သည္ ငွက္ မင္းသား ကိုယ္႔ဘက္လွည္႔လာေအာင္ ေျပာင္ျပ ျပဴးျပ (ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔သိပ္ျပဴးစရာမလိုပါဘူးထင္ပ) ။ ေနာက္ ငွက္က ကိုယ္႔ဘက္ကိုအာရံုေရာက္ လာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္အေတာ္ရွည္လိုက္ရတယ္.။ လိုခ်င္တဲ႔ အယူအစတစ္ခုမွာ ကင္မရာကို ေက်ာက္ခ်ျပီး လန္းကို အေပၚတင္လိုက္ေအာက္ခ်လိုက္ သူ႔မ်က္စိအာရံုထဲ ၀င္လာေအာင္ လုပ္လိုက္မွ ကိုယ္ေရႊမင္းသားက စူးစူးေလးတစ္ခ်က္ၾကည္႔တယ္ဗ်ာ( ကိုရဲလြင္ဦးေျပာသလို စုူးစူးေလးၾကည္႔) လိုမ်ိဳးေပါ႔။ ဒါနဲ႔ အဲ႔သည္႔အခ်ိန္လဲ ရေကာ ကလစ္ပစ္လိုက္တာနဲ႔ သည္ပံုေလးတစ္ပံု ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္အမွတ္တရက်န္ေနရစ္ခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က လူေတြမွာ သဘာ၀အရ မ်က္လံုး၂ဖက္က မညီၾကရဘူးေလ။ သည္ကိုေရႊငွက္ကို ရိုက္မိ မွပဲ ေအာ္ သူတို႔လဲမညီမညာရွိတတ္တာဘဲဆိုတာသိရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကို ငိုက္မ်ည္းမ်ည္းနဲ႔ၾကည္႔ေနတဲ႔ ပံုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔သေဘာအရ ရီလဲရီရတယ္ သူ႔စိတ္ထဲမွာဘာေတြစဥ္းစားေနမလဲ ဘာၾကီးတုန္းက ေျပာင္းၾကီးနဲ႔ လွဳပ္လွဳပ္ရြရြ ငါ႔မ်ားအစာလာေကြ်းသလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မိုးေအးေအး အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ အိပ္မက္ကတေရးႏိုး ေတြေ၀ ေငးေနတာမ်ားလားေပါ႔ဗ်ာ။ :)

A Cornor of Robot City

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လွဳပ္ရွားသြားလာေနရတဲ႔ေလာကမွာ repeatition ဆိုတဲ႔ထပ္ခါ တလဲလဲျဖစ္စဥ္ေတြက
ကြ်န္ေတာ္႔ကိုအလြန္ ျငီးေငြ႔ေစပါတယ္။ မနက္အလုပ္သြားေတာ႔လဲ သည္အခ်ိန္သည္နာရီ ၊ သည္မွတ္တိုင္ မွာ သည္လူေတြတက္ျပီး သည္လူေတြဘဲဆင္းၾကတယ္။ ရထားစီးေတာ႔လဲ ထိုင္ခံုမရဘူးလား မပူပါနဲ႔ အနီးဆံုး ဘူတာမွာ ဆင္းမယ္႔သူကို အခ်င္းခ်င္းသိျပီးသားပါဘဲ။ သူနားသြားရပ္ေနလိုက္ယံုနဲ႔သူဆင္းမယ္႔မွတ္တိုင္ မွာ သူကဆင္းသြားတာပါဘဲ။ ကြ်န္ေတာ္ဆင္းမယ္႔ ဘူတာနားနီးရင္လဲမ်က္မွန္းတန္းမိေနတဲ႔သူတစ္ေယာက္က အဆင္သင္႔ေဘးမွာရပ္ေနျပီးသား။ ကြ်န္ေတာ္ဆင္းလိုက္တာနဲ႔ သူက ေနရာယူျပီးသားပါ။ သိပ္တိက်မွန္ကန္ လြန္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ဇယားေအာက္မွာ စက္ရုပ္ေတြလို တက္သုတ္ရိုက္သြားလာေနရတာေတြကို ကြ်န္ေတာ္ တေျဖးေျဖး ရိုးအီလာတယ္။ ခံစားခ်က္မပါတဲ႔ မ်က္ႏွာေသေတြနဲ႔ လွဳပ္ရွားေနၾကရတာကိုလဲ သနားလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ထြက္ေပါက္တစ္ခုျဖစ္တဲ႔ ပံုေလးေတြရိုက္တဲ႔ ၀ါသနာဟာလဲ သည္လိုျငီးေငြ႔မွဳ႔ေတြေအာက္မွာ ပိုျပီးဆူပြက္ေပါက္ဖြားလာရပါတယ္။ သည္ပံုေလးကေတာ႔ စကၤာပူျမိဳ႔လည္ေခါင္က နာမည္ၾကီး Raffles Place က မိုးေမွ်ာ္တိုက္ၾကီးေတြကို ကြ်န္ေတာ္႔ခံစားခ်က္အျမင္နဲ႔ အေရာင္ခ်ိန္ျပီး A Cornor of the Robot City လို႔နာမည္ေပးမိ လိုက္ပါတယ္။

Cloud iridescence

Cloud iridescence is the occurrence of colors in a cloud not dissimilar to those seen in oil films on puddles, and is similar to irisation. It is a fairly uncommon phenomenon and is usually observed in altocumulus, cirrocumulus and lenticular clouds but very rarely in Cirrus clouds.^[1][2][3] The colors are usually pastel but sometimes they can be very vivid. Iridescence is most frequently seen near to the sun with the sun's glare masking it. It is most easily seen by hiding the sun behind a tree or building. Other aids are dark glasses or observing the sky by its reflection in a convex mirror or in a pool of water.

Iridescent clouds are a diffraction phenomenon. Small water droplets or even small ice crystals in clouds individually scatter light. Large ice crystals produce halos, which are refraction phenomena rather than iridescence. Iridescence should similarly be distinguished from the refraction in larger raindrops that gives a rainbow.

If parts of the clouds have droplets (or crystals) of similar size the cumulative effect is seen as colors. The cloud must be optically thin so that most rays encounter only a single droplet. Iridescence is therefore mostly seen at cloud edges or in semi-transparent clouds. Newly forming clouds produce the brightest and most colorful iridescence because their droplets are of the same size. When a thin cloud has droplets of similar size over a large extent the iridescence takes on a structured form to give a corona, a central bright disk around the sun or moon surrounded by one or more colored rings.

Source: From Wikipedia

မဂၤလာပါႏွစ္သစ္

မဂၤလာရွိေသာႏွစ္သစ္ပါခင္ဗ်ာ။
သည္ႏွစ္ကူးလဲ အရင္ႏွစ္ေတြလို ထူးျခားျဖစ္စဥ္ေတြမရွိခဲ႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္စကၤာပူေရာက္ထဲက ႏွစ္သစ္ကူးတိုင္း တိုပါးယိုးေက်ာင္းမွာ ဦးေလးအေဒၚေတြရဲ႔ စုေပါင္းအလွဳကိုသြားကူခဲ႔တာမို႔။ ထူးထူးျခားျခားခံစားခ်က္ ေတာ႔မရွိေတာ႔ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မေနျခည္ႏွစ္ေယာက္ ဟိုးပထမဦးဆံုးၾကံဳခဲ႔ရတဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲကိုသြား သတိရမိလိုက္တယ္ဗ်။စကၤာပူမွာပထမဦးဆံုးၾကံဳေတြရတဲ႔ New Year Eve ေပါ႔ခင္ဗ်ာ။ရန္ကုန္မွာဆိုသူငယ္ခ်ငး္ ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးႏြဲခဲ႔ၾကရာကေန စလံုးေရာက္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုအေဒၚကေနဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာလာကူ ဖို႔ေခၚပါတယ္။ စေရာက္ခါစ ေက်ာင္းသားဘ၀မို႔ ေငြေၾကးမသံုးဆြဲႏိုင္တာတစ္ေၾကာင္း၊ အေဒၚကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ ျပီးလုပ္ ၾကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျငင္းမရႏိုင္တာကတစ္ေၾကာင္းမို႔ သက္ျပင္းေထြေထြခ်ျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကိုသြားခဲ႔ပါတယ္။ ေရာက္ခါစ ပထမဦးဆံုး New Year Eve မွာ ဘယ္သူမဆိုေတာ႔ ေပ်ာ္ခ်င္ သိခ်င္မွာေပါ႔ေနာ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာဘဲ ေ၀ယာ၀ိစ ေတြကိုကူညီလုပ္ကိုင္ေပးခဲ႔ၾကတယ္။ ႏွစ္ကူးဖို႔ နီးလာတာနဲ႔ အမွ် ရင္ေတြခုန္လာတယ္ ၊စစခ်င္းက ေတာ႔အလွဳမွာ ႏိုင္သေလာက္သြားကူျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ခ်ိတ္ဖို႔ပါဘဲ၊ ဒါေပမယ္႔ဗ်ာ ဘယ္လိုမွ ထြက္လာလို႔လမ္းစလဲရွာမရတာကတစ္ေၾကာင္းဆိုေတာ႔ သူမ်ားေတြ ၁၀..၉...၈..၇.. ေအာ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္နားေလးစြင္႔ျပီး သက္ျပင္းရွည္ၾကီးေတြခ်ခဲ႔တာေပါ႔ေလ။ အဲ႔လိုနဲ႔ႏွစ္တိုင္း ႏွစ္တိုင္း ျဖစ္လာခဲ႔တဲ႔အခါက်ေတာ႔ အသားေတာ႔က်သြားပါျပီ။ သူမ်ားေတြေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ၾကည္ႏူး မွဳ႔ေတြဘဲ ပိုက္ျပီး ပီတိျဖစ္ေနမိပါတယ္။ ႏွစ္ဦးရဲ႔ ပထမေနတိုင္းမွာ ကုသိုလ္လုပ္ခဲ႔ျဖစ္လို႔လားမသိဘူး ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခက္အခံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကိုေျပေျပလည္လည္ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ အမွတ္တရ အေနနဲ႔ ျပန္ေရးမိခဲ႔ျပန္ပါျပီ။

In The Cabin

ကိုေအာင္ျပည္႔စိုးလာတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ စကာၤပူမွာလက္လွမ္းမီွတဲ႔ သူေတြကို ကို K.Z.Myo က လူစုျပီးပေလာအူ ပင္ကို ပံုရိုက္ထြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေလးတစ္စင္း စင္းလံုးငွားျပီးသြား ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ပေလာအူပင္ဆိုတာဟာ စကၤာပူရဲ႔ျမင္ေနက် ျမင္ကြင္းေတြရဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ အိမ္ၾကီးၾကီးမရွိ ၊အိမ္ေကာင္းေကာင္းမရွိတဲ႔ က ျမင္ေနက် စကာၤပူနဲ႔လံုး၀မတူဘဲလံုး၀ ကြာျခားေနတာကိုေတြ႔ခဲ႔ပါတယ္။ ေျသာ္ ဒါစကၤာပူလားလိ႔ုျပတာေတာင္မွ ယံုႏိုင္ဖို႔ေတာ္ေတာ္ ခက္ခဲပါတယ္။ အျမဲတမ္းသစ္လြင္ေနတဲ႔ စကၤာပူလိုျမိဳ႔မွာ သည္လိုေနရာရွိေနေသးလားဆိုတဲ႔ေမးခြန္းထြက္လာရင္၊ ဟုတ္ကဲ႔ရွိေနေသးပါတယ္ လို႔ေျဖရမွာပါဘဲ၊ ခရီးရဲ႔အစ ပထမဆံုး သတိထားမိလိုက္ တာက တရုတ္ အဖိုးၾကီးေမာင္းတဲ႔ ေဟာင္းႏြမ္း ေနနဲ႔ ေမာ္ေတာ္ေလးရဲ႔ Cabin ပါဘဲ။ အန္းကုံးရုပ္ထုေလးရယ္ ၊ငယ္စဥ္က ရထားတာလို႔ထင္ရတဲ႔ ဆုတံဆိပ္ အေဟာင္းေလးရယ္နဲ႔ အိုမင္းရင္႔ေရာ္စျပဳေနတဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းခြက္ေဟာင္းေလးဟာ ေမာ္ေတာ္သမား အဖိုးၾကီးရဲ ဘ၀တစ္စိတ္တစ္ေဒသကိုမ်ား ေဖာ္ျပေနသလားလို႔ထင္မိပါတယ္။ႏုပ်ိဴစဥ္ကေအာင္ျမင္မွဳ႔ေတြကို သူဖက္တြယ္ထားရင္း အားျပဳရင္းက အတြင္းစိတ္ေတြမ်ား သန္မာတက္ၾကြေနလို႔သည္ေလာက္သန္မာေနသလားလို႔ ေတာင္ကြ်န္ေတာ္ ထင္မိပါတယ္။ အျပံဳးခပ္ေသာေသာနဲ႔ ႏုတ္ဆက္တတ္တဲ႔သူဟာ ရိုးသားစြာ လူ႔ဘ၀ရဲ႔ အခက္အခဲအမ်ိဴးမ်ိဴး ကိုေက်ာ္ျဖတ္ေနပံုရပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ေလ ပန္းခ်ီကားဆန္လြန္းတဲ႔ သူ႔ေဟာင္းႏြမ္ေနတဲ႔ Cabin ခန္းေလးဟာ ကြ်န္ေတာ္႔လက္က ကင္မရာခလုပ္ကိုမႏွိပ္ဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ စြဲေဆာင္အားၾကီးမားေနတယ္ဆိုတာကိုကြ်န္ေတာ္သည္ပံုေလးနဲ႔၀င္ခံပါရေစ။